قبل از سال ۱۹۱۰ برای جلوگیری از صدماتی که می‌توانست در یک تصادف به وقوع بپیوندد در هیچ خودرویی شیشه جلو به کار نمی‌رفت. بین سال‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۴۰ فقط از شیشه‌های چند لایه در جلوی خودرو استفاده می‌شد که در تصادف، این شیشه‌ها به جلوی خودرو می‌افتاد…

در پایان سال ۱۹۴۰ اولین شیشه جلو از جنس شیشه فشرده تولید شد. در یک تصادف این شیشه‌ها به هزاران تکه خرد می‌شد. به همین دلیل امروزه این نوع شیشه فقط در پنجره‌های کناری خودرو مورد استفاده قرار می‌گیرد. سرانجام شیشه‌های جلوی ورقه‌ورقه که از لایه‌های یک در میان از شیشه و پلی‌کربنات ساخته شده بود تولید شد. این شیشه‌ها ایمن بودند و در ساخت آنها از دو صفحه شیشه‌ای با یک لایه میانی از جنس پلی‌بوتیرال وینیل که در مقابل پارگی مقاوم و در عین حال انعطاف‌پذیر است استفاده شده است. در یک تصادف، لایه میانی، تکه‌های شیشه را در جای خودش نگه می‌دارد و سبب می‌شود شیشه جلو ثابت بماند و در نتیجه دید راننده حفظ شود. از آنجایی که این شیشه‌ خیلی سخت‌تر است بستن کمربندهای ایمنی لازم و ضروری است.

 قبل از ژانویه ۱۹۸۳، استفاده از شیشه‌های جلوی لمینت 

به دلیل ایمنی، اجباری شد. ( ایران در دهه هفتاد میلادی پیشرو این استاندارد اجباری شد).بنابراین باید استانداردهایی در شیشه‌ها رعایت و مورد تایید قرار می گرفتند. در حال حاضر برای بررسی میزان دید باقیمانده بعد از شکستن شیشه جلو، مقاومت در برابر برخورد سر راننده و سرنشینان خودرو، مقاومت در برابر تغییرات محیط شامل درجه حرارت، رطوبت و همچنین مواد شیمیایی و پاک‌کننده، بازدهی نوری، میزان عبور نور و تغییر شکل یا انعکاس اشیاء هنگامی که از پشت شیشه جلو دیده می‌شوند، آزمایش‌های استانداردی روی شیشه‌های جلو انجام می‌شود. توجه داشته باشید که اگر شیشه جلو در وضعیت نامناسبی قرار داشته باشد باعث مردود شدن خودروی شما در معاینه فنی خودرو خواهد شد.

برگرفته از www.glaziers.ir